The Pianist : ชะตากรรมนักเปียโนยิว

 

 

เมื่อวานพูดถึงเรื่องการดูถูกคนอื่น ในหนังเรื่องหมากเตะรีเทิร์นส ทำให้นึกถึงตอนเรียนมหาวิทยาลัย มีกลุ่มวิชามานุษยวิทยา ที่ผมได้ลงเรียนอยู่บ้างบางตัว แม้จะชอบเรียนมาก แต่เพราะเกรดออกมาไม่ค่อยน่าพอใจ ผมเลยไม่ได้ลงเรียนวิชาในกลุ่มนี้อีก ที่บอกว่าชอบ ก็เพราะ มานุษยวิทยา สอนให้เราเข้าใจมนุษย์ ทำให้เรามองคนทุกคนอย่างมีเหตุผล ไม่เอาความคิดตัวเองไปจับ ไปตำหนิว่า เขาผิด เขาไม่เหมือนเรา เขาไม่ถูก แต่มองว่า ที่เขาทำเช่นนั้น หรือคิดอย่างนั้น มาจากปัจจัยแวดล้อมอะไรบ้าง

 

 

ที่พูดมา มันอาจจะไม่ใช่เรื่องหลักหรือเป้าหมายสำคัญของการศึกษาด้านมานุษยวิทยา แต่ผมได้รับประโยชน์จากตรงนี้เต็มๆ มันทำให้ผมมองโลก (และ) มนุษย์ อย่างเข้าใจมากขึ้น... ถ้าหากคนเราเข้าใจในความแตกต่างของแต่ละคน แต่ละเชื้อชาติแล้ว โลกนี้คงจะดีขึ้น

 

 

The Pianist เป็นอีกเรื่องที่พึ่งจะมีโอกาสได้ดู ทั้งที่โดยส่วนตัวผมมักจะหลีกเลี่ยงหนังที่พูดถึงสงคราม เพราะหนังกลุ่มนี้ชวนให้หดหู่ จิตตก และสิ้นหวัง

 

 

จากเรื่องจริงของ วลาดิสลอว์ ซพิลแมน นักเปียโนฝีมือดีชาวยิว ในกรุงวอร์ซอว์ โปแลนด์ ที่ประสบชะตากรรมเดียวกับชาวยิวหลายล้านคนในภาวะสงคราม จากความเชื่อที่ว่า ชาวยิวไม่ใช่พวกเลือดบริสุทธิ์ และต้องกำจัดให้สิ้นซาก !!!

 

 

สำหรับในกรุงซอร์ซอว์ มันเริ่มจากประกาศให้ชาวยิวแสดงสัญลักษณ์บ่งบอกว่าตนเองคือยิว ด้วย เครื่องหมายดาวบนพื้นสีขาวติดไว้ที่แขนเสื้อ ตามมาด้วยมาตรการณ์สั่งย้ายชาวยิวหลายหมื่นคนไปอยู่รวมกันในพื้นที่เล็กๆ แล้วกั้นด้วยกำแพงอิฐ พร้อมลวดหนาม แล้วการเข่นฆ่าอย่างทารุณก็เริ่มต้นขึ้น วลาดิสลอว์ ซพิลแมน อาจจะโชคดีกว่าคนอื่นๆ ที่หนีรอดมาได้ แต่เขาก็มีสภาพไม่ต่างไปจากร่างที่ไร้วิญญาณ ที่สำคัญจิตใจของเขาบอบช้ำกว่าร่างกายเสียอีก...

 

 

สิ่งเดียวที่เยียวยาให้เขาอยู่รอดได้ ก็คือ ดนตรีในหัวใจ เมื่อวันที่ต้องทนทรมาน เขาก็จะพรมนิ้วลงบนอากาศ เสมือนว่ามันเป็นเปียโน ดนตรียังดังแว่วในใจเขาเสมอมา ... และครั้งหนึ่งดนตรีนี่ล่ะ ที่ช่วยชีวิตเขา

 

 

 

 

- - - - - - - -
เริ่มงานใหม่ ต้องอาศัยเวลาในการปรับตัวใช่ไหม ค่อนข้างเหงานะ ยังดีที่มีคนโทรมาคุยเป็นระยะๆ ขอบคุณนะ ไม่งั้นเหงาแย่เลยอ่ะ ....

 

อยากดูเรื่องนี้อ่ะ มารุ๊ตตต

หาดูได้ที่ไห
000137
2 พ.ย. 2549 เวลา 13:31 น.
เอ่ยชื่อสิคะ

แหม ขอบคุณใครก้อไม่บอก

อิอิ
เหอะๆ เคยได้ดูเรื่องนี้ตอนงานเทศกาลหนังเมื่อต้นปี เค้าอาจกลับมาฉายอีกที ยังจำฉากซากปรักหักพังได้ติดตา
001849
2 พ.ย. 2549 เวลา 14:16 น.
คิดถึงแก
000682
2 พ.ย. 2549 เวลา 14:19 น.
ออนได้ไหมอ่ะ ออนดิ ออนเลยๆ
ที่นี่น่าเบื่อมากกกกกกกกกกก
อยากลาออกไปเป็นนางแบบค่ะ กรี๊ด
000080
2 พ.ย. 2549 เวลา 14:42 น.
เรื่องนี้...ดูมานานแล้ว

ชอบบบบ
001819
2 พ.ย. 2549 เวลา 15:09 น.
คิดถึงเธอทุกที ที่ถึงโลตัส
003639
2 พ.ย. 2549 เวลา 16:14 น.
^^
ทำไมมีแค่นี้อ่ะ อยากอ่านทั้งเรื่องอ่ะ ไม่มีเวลาดูเรยอ่ะ
002135
2 พ.ย. 2549 เวลา 19:02 น.
ช่วงนี้คง ต้องปรับตัวกับที่ทำงานใหม่
เดี๋ยวก็ชิน ยิ่งมีคนคุยด้วย คงปรับตัวได้ไม่ยาก
;)
003728
2 พ.ย. 2549 เวลา 19:41 น.
คุณว่า ดนตรี เยียวยา หรือ เยียวยาตนเองด้วยดนตรี
000228
2 พ.ย. 2549 เวลา 23:30 น.
^
^
วาทกรรมสุดริด
001427
3 พ.ย. 2549 เวลา 06:07 น.
น้องหนุ่มมนุษย์สัมพันธ์ออกจะเลิศ
เชื่อว่าใช้เวลาในการปรับตัวไม่นานแน่

ว่าแต่ที่ทำงานใหม่ไกลไหม
ใบไม้
3 พ.ย. 2549 เวลา 08:59 น.
จริงๆ ชอบฉากนั้นใช่ม๊ะ

อิอิ

พี่รู้ทัน
001563
ป้าแตง*
3 พ.ย. 2549 เวลา 12:11 น.
เป็นหนึ่งในสามหนังโปรดของผมเลยทีเดียว ดูบ่อยมาก// ถึงแม้ไม่ได้โทรไปแต่น้องนุ่มก็รู้ว่ากำลังใจที่ให้ไม่มีหมดอยู่แล้ว... สู้ๆนะ จีอุน จากยองเจ
พี่มิ๊กกี้เมา
4 พ.ย. 2549 เวลา 14:22 น.
วยา หรือ เยียวยาในการปรับหมดอยู่แล้ว
20 ก.ย. 2554 เวลา 15:45 น.
we are in diaryis.com family | developed by 7republic