One Flew Over The Cuckoo’s Nest : มนุษย์ไม่ใช่หุ่นยนต์

 

 

 

คิดอยู่นานว่าจะเริ่มเขียนถึงหนังเรื่องแรกของปี 2550 ด้วยอะไรดี หนังที่ไม่หวานจนเลี่ยน หนังที่ไม่สุขสันต์จนน่าเบื่อ หนังที่มีข้อคิดดีๆ หนังที่ประทับใจในความทรงจำ หนังที่ไม่ชวนหดหู่สิ้นหวัง แล้วมันก็มาลงท้ายที่เรื่องนี้ One Flew Over The Cuckoo’s Nest

 

 

เรื่องราวฟังดูคล้ายๆ หลังคาแดง เมื่อ แมคคาร์ธี่ ถูกส่งตัวมาอยู่ที่โรงพยาบาลสำหรับผู้มีอาการป่วยทางจิต เพราะเขาทำตัวแปลกแยกจากนักโทษในเรือนจำ มีอาการควบคุมความโกรธไม่ได้ บทนี้รับผิดชอบโดย แจ๊ค นิโคลสัน ที่ฝากผลงานการแสดงระดับสุดยอดเอาไว้ ครึ่งแรกของหนัง เราไม่อาจแน่ใจได้ว่า แมคคาร์ธี่ ป่วยทางจิตจริงๆ หรือว่าเขาเป็นเพียงคนปกติธรรมดาสามัญ ที่อยู่ท่ามกลางผู้คนที่ล้วนเป็นหุ่นยนต์กันแน่

 

 

ความร่าเริง ฉลาดเฉลียว และไม่เคยที่จะเก็บความรู้สึกใดๆ ของแมคคาร์ธี่ สร้างความหงุดหงิดใจให้แก่ นางพยาบาลผู้เคร่งขรึม เธอวางตัวเป็นผู้คุมเกม สั่งการณ์สิ่งมีชีวิต (คนไข้) ทั้งหมดในโรงพยาบาล มีก็แต่นายแมคคาร์ธี่ นี่ล่ะ ที่คอยแต่จะแข็งข้อกับเธอ

 

 

ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องเครียดๆ เรื่องหนึ่ง แต่เสน่ห์ของ One Flew Over The Cuckoo’s Nest อยู่ที่ตัวละครประกอบที่อยู่รายรอบหนัง ต่างมีรายละเอียดน่าจดจำ พร้อมเรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ และเรื่องราวของพวกเขาก็น่าสนใจไม่น้อยไปกว่าตัวของแมคคาร์ธี่เลย

 

 

นอกจากการโจมตีบรรทัดฐานของการรักษาพยาบาลผู้ป่วยที่มีอาการทางจิตของโรงพยาบาลในอเมริกา (ในยุคนั้น) แล้ว หนังยังตั้งคำถามต่ออิสรภาพทางการแสดงออกของผู้คน การตัดสินคนอื่นด้วยอคติส่วนตัว และ ขอบเขตอำนาจของคนที่เป็นใหญ่ในสังคมมีสิทธิ์แค่ไหนต่อคนที่ด้อยโอกาสกว่า

 

 

มานึกๆ ดู ตัวผมเองก็เคยอยู่ในสภาพสังคมหุ่นยนต์มาก่อน จนในที่สุดเราเองก็เกือบจะกลายเป็นหุ่นยนต์ที่ไร้ความรู้สึกนึกคิดไปด้วย ... จะที่ไหนซะอีกล่ะ ก็ออฟฟิศเก่าน่ะสิ เวลาจะปิดต้นฉบับ ปิดเล่มทีนึง เจ้านายเครียด ก็พาลเครียด มาคุกันไปทั้งออฟฟิศ

 

 

มองกลับมาดูวันนี้สิ เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ผมต้องเข้าออฟฟิศ ทั้งๆ ที่คน (เกือบ) ทั้งบริษัทหยุดงาน เพราะต้องมาปิดเล่ม แต่การปิดเล่ม ปิดต้นฉบับครั้งนี้ ไม่มีความเครียดเลย เราทำงานไปหัวเราะไป หน้าออฟฟิศก็ตั้งวงกินเหล้า ผมเลยพลอยพิมพ์ต้นฉบับไป จิบเหล้าไป เออ เพลินดีเหมือนกัน...

 

 

หรืออย่างวันนี้ ผมก็วิ่งขึ้นวิ่งลง นั่งแซวคนโน้น กัดคนนี้ เขียนงานบ้าง อ่านหนังสือบ้าง .... แบบนี้สิ ชีวิตมนุษย์จริงๆ ไม่ใช่ หุ่นยนต์ทำงาน

 

 

- - - - - - - -

สวัสดีปีใหม่ย้อนหลัง ชาวไดอารี่อิส ทุกคนนะครับ ขอโทษที่ไม่ได้ตามไปอวยพรใครๆ เลย เอาเป็นว่า ใครมาอ่านหน้านี้ ขอให้สุขสมหวังกันตลอดปี นะครับ

 

สำหรับคนที่ลุ้นกันว่า ผมไปอยู่บ้านพี่กายหลายๆ วัน จะงอนกันหรือเปล่า สรุป งอนกันไป หลายยกเลยจ้า แต่ตอนนี้ กลับมารักกันเหมือนเดิมแล้ว (มั้ง)

 

 

หุๆ เรื่องนี้ยังไม่ได้ดูเลย

ผัวเมียงอนกัน เดี๋ยวเข้าห้องปิดไฟก็ดีกันแล้วค่ะ
001849
5 ม.ค. 2550 เวลา 01:56 น.
กรูก็เห็นแล้วว
ว่า<font color=red>+++</font>รักกั๊น รักกัน
:)
002415
5 ม.ค. 2550 เวลา 08:22 น.
รักกัน งอนกัน...รักกัน งอนกัน รักกัน งอนกัน...รักกัน งอนกัน


ไม่เป็นอุปสรรคในแนวราบแน่นอน อิอิ
001819
5 ม.ค. 2550 เวลา 09:25 น.
งอนแบบนี้ ถ้าเป็นคู่อื่น ป่านนี้ลูกเต็มบ้านแล้ว


สวัสดีปีใหม่นะเธอ
000137
5 ม.ค. 2550 เวลา 14:39 น.
ว๊ายยย ออสก้าด้วยหรอ
000137
5 ม.ค. 2550 เวลา 14:39 น.
สวัสดีปีใหม่นะครับ

งอนก็งอนกันตามปรสาคนรัก จะเป็นไรไป

งอนก็ง้อ สำคัญที่ง้อแล้วก็หายงอนกันซะ
ใบไม้
6 ม.ค. 2550 เวลา 08:40 น.
HNY จ้า

คิดถึงเหมือนกันนนนนน

ว่าแต่งอนกัน แล้วง้อกันด้วยอะไรล่ะ?
000935
6 ม.ค. 2550 เวลา 12:30 น.
อิจฉาาาาาาาาาาาาาาา ตรงสีฟ้า ๆ
002568
6 ม.ค. 2550 เวลา 12:54 น.
ตรงสีฟ้า

งอนกันง้อก็ลูกดก
001427
6 ม.ค. 2550 เวลา 13:01 น.
งอนกันมาก แคร์กันมาก

น่าร๊ากกก~
001072
6 ม.ค. 2550 เวลา 18:45 น.
สวัสดีปีใหม่นะจ้ะ
Squre-icon
6 ม.ค. 2550 เวลา 22:12 น.
we are in diaryis.com family | developed by 7republic