21 Grams : วงเวียนชีวิต

 

 

ชีวิตของคนกรุงเทพฯ ในช่วงเวลาหลังปีใหม่ปีนี้ ดูจะมีความสุขได้ไม่เต็มที่นัก จะมีอะไรซะอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่ไอ้เรื่องระเบิด 8 จุดรอบกรุงเทพฯและปริมณฑลนั่น ... เพราะเรื่องระเบิด ทำให้พนักงานในออฟฟิศของผมส่วนหนึ่งไม่ยอมกลับบ้าน เพราะกลัวระเบิด ทางหลีกเลี่ยงของพวกเขาคือ การตั้งวงกินเหล้ากันตั้งแต่เลิกงานจนถึงดึกดื่น กะเวลาว่าพวกมือระเบิดคงกลับบ้านนอนหมดแล้ว ถึงเดินทางแยกย้ายกลับกัน

 

 

ฟังดูเหมือนเรื่องสนุก ... จริงๆ แล้วมันก็เป็นเรื่องสนุกน่ะล่ะ ยอมรับเถอะครับว่า พวกเราส่วนหนึ่งมองว่าเรื่องระเบิดเป็นเรื่องไกลตัว เราคิดเข้าข้างตัวเองว่า เหตุการณ์ร้ายๆ แบบนั้นคงไม่เกิดขึ้นกับตัวเรา หรือครอบครัวเรา แต่ทว่า เอาเข้าจริงแล้ว เราก็ลืมคิดไปว่า คนเราทุกคนบนโลกใบนี้ล้วนเชื่อมโยงถึงกันหมด คนรู้จักของเราก็เป็นคนรู้จักกับอีกคนหนึ่ง แล้วคนรู้จักของอีกคนหนึ่งก็เป็นคนรู้จักกับอีกคนหนึ่ง ... งงแล้วล่ะสิ

 

 

หนังที่ว่าด้วยการเชื่อมโยงผู้คนที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรเกี่ยวพันกันได้แบบนี้ มีอยู่หลายเรื่อง และถ้าพูดถึงปรมาจารย์ในงานแบบนี้ ก็คงจะหนีไม่พ้น คุณลุง โรเบิร์ต อัลด์แมน ผู้ล่วงลับ หรือผู้กำกับเลือดใหม่อย่าง พอล โธมัส แอนเดอร์สัน ... แต่ไม่หรอก ผมไม่เขียนถึง 2 คนนี้ คนที่ผมจะเขียนถึงคือ อาเลคันโดร กอนซาเลซ อีนาร์รีตู ผู้กำกับนิวเวฟจากวงการหนังแมกซิกัน

 

 

21 Grams เล่าเรื่องราวของหลายตัวละคร ที่แรกเริ่มดูเหมือนพวกเขาไม่เกี่ยวโยงกันเลย แต่ละคนก็มีเรื่องราวในส่วนของตัวเอง แล้วเล่าไปพร้อมๆ กัน แถมยังมีการเล่าย้อนกลับไปกลับมาอีกต่างหาก ฟังแค่ตรงนี้ก็น่าปวดหัวแล้ว และดูเหมือนหนังต้องการสมาธิจากคนดูมากใช่ไหม เปล่าเลย ผมเองก็ดูไม่ค่อยเข้าใจในตอนแรก ก่อนที่จะค่อยๆ ซึมซับเรื่องราวต่างๆ ไปเรื่อยๆ โดยไม่สนใจที่จะทำความเข้าใจใดๆ กับมัน แล้วในที่สุด บิงโก!! เรื่องราวที่ดูเหมือนเป็นจิกซอว์เหล่านั้นก็ปะติดปะต่อด้วยตัวมันเอง กลายเป็นภาพใหญ่ที่ชวนพิศวง ชวนประหลาดใจ

 

 

จะไม่ให้ตื่นเต้นได้ยังไง ก็เรื่องที่ว่า มีตั้งแต่ คุณพ่ออดีตนักโทษที่กลับตัวจากหน้ามือเป็นหลังมือ มาศรัทธาในพระเจ้าอย่างสุดขั้ว (น่ากลัวมาก ตอนที่ลูกชายแกล้งลูกสาว แล้วเขาสั่งให้ลูกสาวยอมให้พี่ชายตีแขนอีกข้าง ดังที่พระเยซูตรัสไว้ว่า เมื่อศัตรูตบแก้มขวาเรา เราจะหันแก้มอีกข้างให้ศัตรูตบ ผมจำไม่ค่อยถูกแน่ๆ เลย ขอโทษ ชาวคริสต์ด้วยนะครับ), ภรรยาสาว (ของอีกครอบครัว) ที่สูญเสียสามีและลูกๆ ไปจากอุบัติเหตุจนต้องหันมาเสพย์ยา, ชายหนุ่มที่กำลังรอเวลาตาย แล้วทั้งหมดก็มาเผชิญหน้ากันด้วยความเจ็บปวด ช่วงเวลาบีบหัวใจ ความปวดร้าวจากการสูญเสีย ความศรัทธา การให้อภัย และการยอมรับ

 

 

21 Grams ทำให้ผมเห็นว่า ชีวิตคนๆ หนึ่งมีค่ามากแค่ไหน ไม่ว่าจะเป็นชีวิตของเราเอง หรือของใครก็ตาม และแน่นอน ชีวิตของพวกเราทุกคนบนโลกใบนี้ ล้วนสัมพันธ์กัน

 

 

 

 

 

 

 

- - - - -
พรุ่งนี้วันเกิดพี่กาย เฮ่อ ไม่รู้จะซื้ออะไรให้ดีอ่ะ สุดท้ายก็เลยไม่ซื้อ 555


วันเสาร์ วันหยุด แต่ออฟฟิศอิฉันไม่หยุด ... อย่างไรก็ตาม อิฉันไม่เข้าออฟฟิศค่ะ ทำงานอยู่บ้านดีกว่าเนอะ ...


คุณไหม (เพื่อนสาวไฮโซ ที่อิฉันไปสัมภาษณ์มาลงนิตยสารเป็นที่เรียบร้อยแล้ว) ส่ง sms มาชวนไปท่องราตรีก่อนชีเดินทางกลับไปเรียนต่อ เฮ่อ จัดคิวด่วน

 

 

เอาตัวเองติดโบว์แล้วให้พี่กายเลยยย
003334
6 ม.ค. 2550 เวลา 22:49 น.
ไม่ได้ดูเรื่องนี้นะ ทั้งๆที่ชอบนาโอมิ วัตต์ เพราะเค้าว่ากันว่า เป็นหนังดูยาก

ประมาณว่าเกี่ยวกะน้ำหนักคนเราหลังจากตายแล้วจะหายไป 21 กรัม ไรงี้..

แต่โดยความคิดสรุปรวบยอดที่ได้อ่านจากน้องหนุ่มนี่ ก็ต้องไปหามาดูล่ะ
003125
6 ม.ค. 2550 เวลา 22:51 น.
เอาตัวผูกโบว์ แค่นั้นพี่กายก็ดีใจตายแล้วจ้า


คุณไหม?? คุณไหม the diary?? ป่าว?
000935
7 ม.ค. 2550 เวลา 00:51 น.
ความรักคือของขวัญอันล้ำค่า


ฝาก HBD พี่กายด้วย ^^
001072
7 ม.ค. 2550 เวลา 09:47 น.
we are in diaryis.com family | developed by 7republic