Santa Lucia

 

ยังจำได้ว่า วันแรกที่เดินเข้ามหาลัยศิลปากร วังท่าพระ ... เรารู้สึกว่าไม่อยากเรียนที่นี่เลย มหาลัยเล็กๆ เก่าๆ โทรมๆ แถมยังดูสกปรก ตามฝาผนังเต็มไปด้วยกระดาษใบปลิว (กิจกรรมต่างๆ ของนักศึกษา) ติดเต็มไปหมด พื้นสนามบาส (ของนักศึกษา และเป็นที่จอดรถของอาจารย์) ถูกขีดเขียนด้วยสีสันเละเทะ (แบบศิลปะ) นักศึกษา ที่ดูเหมือนคนงานก่อสร้าง กางเกงยีนส์ขาดๆ เสื้อยืดเก่าๆ ผมเผ้ารุงรัง หนวดเคราเฟิ้ม และสายตาเหี้ยมโหดที่มองมา

 

 

กรี๊ด กรูจะเรียนได้ไหมเนี่ย

 

 

แต่พอได้เจอเพื่อนๆ และรุ่นพี่ ที่มาต้อนรับในวันแรก เราก็เริ่มรู้สึกดี ... แถมวันถัดมาที่พี่ๆ เขานัดมาทำกิจกรรมที่มหาลัย ความรู้สึกของเราก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ... เมื่อเหล่านักศึกษาคณะโบราณคดี ชั้นปีที่ 1 (เกือบ) ทั้งหมด ถูกพาเข้านั่งในห้องเล็กๆ มืดๆ พร้อมกับเสียงเพลง Santa Lucia ที่ดังขึ้นจากเสียงร้องของพี่ๆ ...

 

 

เพลงประจำมหาวิทยาลัย ที่ศาสตราจารย์ศิลป์ พีระศรี ชอบร้องเวลาที่ขึ้นรูป เป็นเพลงภาษาอิตาเลี่ยน ... ยิ่งพอได้ยินประวัติความเป็นมาของเพลงประจำมหาลัย มันฮึกเหิมยังไงไม่รู้ และเราก็เริ่มสัมผัสได้ว่า ที่นี่ คงไม่เหมือนกับที่อื่นๆ

 

....

 

วันถัดมา พี่ๆ ที่คณะนัดให้เรามาลงทะเบียนเรียน เป็นครั้งแรกที่ได้อยู่แยกกันเป็นกลุ่มๆ เฉพาะวิชาเอก และเพียงแค่ครั้งแรก พวกเรานักศึกษาเอกภาษาไทย ก็ได้รวมกลุ่มกันใหญ่โตมโหฬาร เดินไปกินข้าว ไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นกลุ่มใหญ่ๆ กว่า 15 คน ... มาคิดๆ ดู อาจเป็นเพราะพวกเรายังใหม่สำหรับที่นี่ เราเลยต้องการเพื่อนที่จะเป็นเกราะป้องกันตัวเองก็ได้

 

 

อ่อ ถ้ายังจำกันได้ เรื่องความเป็นเกย์ของเรา ก็เคยถูกเล่าไปแล้ว ว่าในที่สุด เราก็ยินดีที่จะเปิดตัวเองกับเพื่อนๆ อย่างภูมิใจว่าเราเป็นเกย์

 

 

ดูเหมือนว่า ทุกๆ วัน พวกนักศึกษาคณะโบราณคดี ปี 1 จะต้องถูกต้อนให้ไปร้องเพลงประจำมหาวิทยาลัย ไม่ก็เป็นเพลงประจำคณะโบราณคดี วันละหนึ่งเพลง นอกจากเพลง ศิลปากรนิยม (ภาคภาษาไทยของ Santa Lucia) วันนี้ก็ได้เพลง กลิ่นจันทร์ มาอีกเพลง ...

 

 

แถมวันพรุ่งนี้เราต้องเดินทางไป รับน้อง ที่สนามจันทร์ ด้วยน่ะสิ ... กิตติศัพท์ที่เคยได้ยินมาว่า รับน้องศิลปากรโหด มันจะแค่ไหนกันนะ

 


Santa Lucia

 

ปล. เวอร์ชั่นที่เด็กโบราณฯ ร้องกัน ไม่ได้อลังการแบบนี้หรอกนะ ... คณะอื่นร้องกันแบบไหนอ่ะ .. เพราะเท่าที่เคยได้ยินมา แต่ละคณะก็ร้องไม่เหมือนกันเลย :)

 

แต่ละคณะแต่ละมหาวิทยาลัยก็มีมนต์ขลังของตัวเองเนอะคะ
004517
21 พ.ค. 2550 เวลา 00:08 น.

ทุกมหาลัยก็มีความเป็นเสน่ห์ในตัวเอง

แต่เราจะเข้าถึงก็ต่อเมื่อเราอยู่ในที่ๆเป็นที่ของเราใช่มั๊ยคะ

(แม้ว่าตอนแรกเราอาจจะไม่รู้สึกว่ามันเป็นที่ของเราเลย)

001771
21 พ.ค. 2550 เวลา 00:11 น.
T^T
000402
21 พ.ค. 2550 เวลา 01:15 น.
น้องหนุ่ม
เขียนไดฯตามกระแสหรือ
ใบไม้
21 พ.ค. 2550 เวลา 08:32 น.
คิดถึงวันวาน
อัพถึงกรูด้วยนะ คิคิ
คุณกิฟท์
21 พ.ค. 2550 เวลา 08:33 น.
เด็กสินปากรเท่จิงๆ
001974
21 พ.ค. 2550 เวลา 12:28 น.
อืมม
มีเพื่อนผมเข้าไป ๒ คน
คณะโบราณ..
ไม่รู้เป็นไงบ้างและ
+++++++++++++++++++++++
002146
21 พ.ค. 2550 เวลา 12:37 น.
จงภุมิใจ กับสิ่งที่เราเป็น

เจ๋ง ๆ
002436
21 พ.ค. 2550 เวลา 13:20 น.
เวอร์ชั้นที่ชั้นร้อง อลังกาลงานสร้างมากเลยเทอ มี แบ่งชายแบ่งหญิง มีเสียงสูงเสียงต่ำ แต่ฟังทีไร มันก็ขนลุกทุกทีอ่า
000228
21 พ.ค. 2550 เวลา 15:31 น.
ขนลุกเกรียวววววววว
000935
21 พ.ค. 2550 เวลา 15:46 น.
เราเปนศิษย์มหาลัยเดียวกันนะค๊ะ

พี่อยู่คณะวิดวะอ่ะค่ะ

สวย ถึก บึกบึน

สงสัยตอนนี้ต้องรับน้องอยู่แน่เลย

มีความสุขมากๆน๊ะค๊ะกับศิลปากร

** พรุ่งนี้ก็สายเสียแล้ว**
n!m
2 มิ.ย. 2550 เวลา 22:35 น.
อืม...ดีน่ะที่ได้ฟังประสบการณ์ของนาย.
เราก็ศิษ อาจารย์ศิลป์เหมือนกาน..เเต่อยู่คนละฝั่งเราอยู่ท่าเพชร...ตอนนี้เราเป็นเชียร์ของคณะกำลังฝึกร้องเพลงรับน้องอย่างหนักเลย.จริงอย่างที่นายว่าเพลงของศิลปากรเเต่ละที่คนละทำนอง...ร้องคนละจังหวะ....เเต่ท้ายสุดมันก็คือเพลง ๆ เดียวกันใช่มั้ย
....มันว่ามันจะร้องทำนองยังไงเเต่นั้นมันก็มาจาก..วัฒนธรรมของคณะ..เเต่จะยังไงคนที่จะร้องมันออกจากความรู้สึกในสายเลืดได้มันก็ต้องมาจากเลือดสีเดียวกัน....ว่าง ๆก็ลองมาฟังเวอชัน เด็กจัดการดูบ้างนะ เพื่อจะเห็นความเเตกต่างกัน... เด็กศิล จัดการ
puyrak@hotmail.com
ปุ๋ย
21 ม.ค. 2551 เวลา 12:23 น.
we are in diaryis.com family | developed by 7republic