Spanglish : หนังวันแม่ ... (คงไม่สายไปหรอกเนอะ)

 

 

ช่วงวันแม่แห่งชาติที่ผ่านมา ผมเองตามไปอ่านไดอารี่ใครต่อใคร ต่างก็เขียนถึงแต่เรื่องแม่ของตัวเอง ต่างกับไดอารี่ของผม ที่ไม่ได้เอ่ยถึงแม่เลยแม้แต่น้อย ... แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่า ผมไม่ได้คิดถึงแม่ หรือไม่ได้ทำกิจกรรมกับแม่ เพราะวันแม่ปีนี้ก็เหมือนกับทุกๆ ปีที่ผ่านมา ผมและครอบครัวของพี่นาง (พี่สาวของผม) ก็ยังเดินทางไปกราบแม่ที่บ้านเหมือนเดิม เพียงแต่ว่า ปีนี้ไม่มีพ่ออยู่ร่วมซาบซึ้งกับเราอีกแล้ว

 

 

ส่วนหนึ่งที่ผมสังเกตเห็นคือพวกเรา (แม่ พี่นาง และ ผม) มีความสุขที่ได้ร่วมรำลึกเรื่องราวเก่าๆ ในชีวิตของพวกเรา ไล่ย้อนไปถึงเรื่องราวในชีวิตของแม่ เป็นเรื่องราวที่ฟังไม่รู้เบื่อ ...

 

 

ผมคิดถึง Spanglish หนังที่มีฉากหน้าชวนให้คิดเป็นหนังตลกดาษๆ เพราะว่าด้วยเรื่องราวของ แม่บ้านสาวชาวเม็กซิกันซึ่งพูดภาษาอังกฤษไม่ได้เลย แต่กลับต้องมาทำงานในครอบครัวจิตป่วน ที่นำทีมโดย อดัม แซนด์เลอร์

 

 

 

 

 

แต่เอาเข้าจริงแล้ว Spanglish กลับมาส่วนผสมหลากหลาย และเน้นหนักไปที่อารมณ์ดราม่ามากกว่าเสียด้วยซ้ำ ... แม้ประเด็นหลักของหนังจะพูดถึงการปะทะกันของวัฒนธรรม และการยอมรับในตัวตนของตัวเองอย่างมั่นคง แต่ประเด็นรองๆ ในหนังอย่างเรื่องของความสัมพันธ์ในครอบครัว กลับเป็นสิ่งที่ผมสนใจมากกว่า

 

 

เราได้เห็นความขัดแย้งไม่ลงตัวภายในแต่ละครอบครัว ทั้งครอบครัวอเมริกันที่พ่อแม่ต่างก็ทำแต่งานจนลืมพูดคุยกัน หรือลืมแม้กระทั่งว่าพวกเขารักกัน หนำซ้ำผู้เป็นภรรยาก็กำลังมีกิ๊กนอกบ้าน ที่ดีหน่อยก็คือ ครอบครัวนี้ยังมีคุณยายที่เป็นเสาหลักให้กับบ้าน และลูกชาย ลูกสาวของบ้าน ก็ดูเป็นคนเข้าใจอะไรได้ดี เป็นผู้ใหญ่กว่าวัย และรู้จักผิดชอบได้โดยแทบไม่ต้องพึ่งคำสั่งสอนของผู้เป็นผู้ใหญ่ในครอบครัว ... ลูกๆ ของครอบครัวนี้เป็นสิ่งที่ผมและพี่นางเป็น!!

 

 

ในอีกครอบครัว แม้จะขาดผู้เป็นพ่อ แต่ลูกสาวผู้มีแม่เป็นแม่บ้านก็ภูมิใจในตัวของแม่เธอมาก จนกระทั่งได้มาพักอาศัยและรู้จักกับครอบครัวที่จ้างแม่ของเธอทำงานนั่นล่ะ ความฟุ้งเฟ้อแบบทุนนิยม ค่อยๆ กัดกร่อนตัวเธอจนทำให้กลายเป็นเด็กก้าวร้าว รักเกียจชาติกำเนิดตัวเอง และกำลังลุกลามไปถึงรังเกียจแม่ของเธอเอง ... โชคดีที่แม่ของเธอเป็นผู้หญิงที่เก่ง และแกร่งอย่างน่ายกย่อง ... เราได้เห็นเธอสอนลูกสาวให้เติบโตอย่างภูมิใจและมั่นใจในตัวตนของตัวเอง ที่สำคัญคือ เธอย้ำลูกอยู่เสมอไม่ให้ลืมตัวตนที่แท้จริงว่าพวกเธอแม่ลูกคือใคร

 

 

Spanglish อาจจะไม่ได้ตลกตกเก้าอี้อย่างที่ใครหลายคนหวัง แต่สิ่งที่ได้กลับมา เป็นสิ่งที่เกินคาดหวัง ... อย่างน้อยผมก็ได้รู้ว่าแม่ทุกคนต่างก็ทุ่มเทเพื่อให้ลูกเป็นคนดีกันทั้งนั้น แม้บางคนจะทุ่มเทด้วยความรักความอบอุ่น หรือบางคนอาจจะทุ่มเทแค่เพียงสายตาที่ห่วงหาอยู่ไกลๆ ก็ตาม

 

ชอบอังกฤษสำเนียงสเปนนิชอ่ะ
Squre-icon
20 ส.ค. 2550 เวลา 21:52 น.
^^
Squre-icon
21 ส.ค. 2550 เวลา 07:28 น.
ยังไม่ได้ดูค่ะ
แต่ชอบ plot ทำนองนี้
คริคริ
001974
21 ส.ค. 2550 เวลา 08:23 น.
แอร๊ยย น่าดูๆๆ
000137
21 ส.ค. 2550 เวลา 10:28 น.
หนูก็ชอบ ชอบที่แม่สอนลูกให้ประเมินตัวเอง

ไม่ให้ไปทำตัวเท่ากับเจ้านาย

แต่ก็หัวโบราณไปนิด แต่หนูก็พอจะเข้าใจ
003875
21 ส.ค. 2550 เวลา 22:35 น.
วันเสาร์ เรามีนัดกันที่ร้านเจ๊ก้อยชิมิคะ?
แอร๊ยยยยยยยยย
000200
*น้องบัวชมพู
22 ส.ค. 2550 เวลา 01:32 น.
ดูแล้ว แมกว่ามันไมหนุกเท่าไรเลยเปรียบกันแล้วชอบ In America มากกว่า ถึงแม้จะไม่ใช่ธีมเดียวกันซะทีเดียว
004797
22 ส.ค. 2550 เวลา 12:46 น.
we are in diaryis.com family | developed by 7republic