Perfume: The Story of a Murderer เรื่องเศร้าของกลิ่นหอม

 

* ไดอารี่วันนี้เปิดเผยส่วนสำคัญของหนัง

 

 

 

 

 

นี่เป็นหนึ่งในลิสหนังที่ตั้งใจจะดูมานานแล้ว พอมีโอกาสผ่านร้านเช่าหนังและเหลือบไปเห็นเลยรีบคว้าทันที ... แล้วก็ไม่ผิดหวัง เพราะ ดูจบแล้วก็เศร้า ... อึ้ง หดหู่ ต่อไปอีกหลายวัน

 

 

หนังเปิดฉากด้วยภาพการพิจารณาคดีของนักโทษคนหนึ่งในฝรั่งเศสโบราณ และลงเอยด้วยการตัดสินประหารชีวิตนักโทษคนนั้น โดยวิธีที่โหดร้ายทารุณ แต่เสียงของประชาชนนับร้อยนับพัน ต่างตะโกนยินดี และด่าทอนักโทษว่าสมควรแก่โทษนั้นแล้ว ... เราทราบในเวลาต่อมาจากเสียงบรรยายว่า นักโทษคนนั้นคือ ฌอง แบ็ปติสต์ เกรอนุย ผู้เป็นอัจฉริยะด้านน้ำหอม แล้วเขามาลงเอยแบบนี้ได้อย่างไร นั่นเป็นเรื่องที่ทำให้คนดูอย่างเราๆ กระหายใคร่รู้เป็นอย่างมาก

 

 

ฌอง แบ็ปติสต์ เกรอนุย เติบโตมาพร้อมกับความมหัศจรรย์ เขารอดตายจากแม่ที่ตั้งใจฆ่าตั้งแต่แรกเกิด เขารอดตายจากการถูกเด็กๆ ในบ้านสงเคราะห์เด็กกำพร้าทำร้าย เขารอดตายจากการถูกทรมานอย่างหนักจากงานในโรงงานฟอกหนัง แล้วเขาก็พบว่าสิ่งที่ทำให้เขามีชีวิตอยู่รอดมาได้ตลอด ก็คือการได้สูดดมกลิ่นต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นกลิ่นเหม็นหรือหอม โดยเฉพาะเมื่อได้สูดดมกลิ่นกายของหญิงสาว เขาก็พบว่านี่คือสิ่งที่เขาตามหามาตลอด

 

 

การพลั้งมือฆ่าหญิงสาวคนแรกที่ได้สูดดมกลิ่นกาย ไม่ได้สร้างความรู้สึกสะเทือนใจเขา เท่ากับการที่ไม่สามารถรักษากลิ่นอันหอมหวนนั้นไว้ได้ และเมื่อเขาได้มีโอกาสเข้ามาสู่วงการปรุงน้ำหอม เขาก็ค้นพบว่า น้ำหอมนั้นจะต้องใช้กลิ่นถึง 13 กลิ่นในการผสมน้ำหอมหนึ่งสูตร นั่นกลายเป็นการตามหากลิ่นกายของหญิงสาว 13 คน ที่ต้องพลีชีพเพื่อเขา

 

 

อย่างที่เรารู้กันในตอนต้น เกรอนุยถูกตัดสินประหารชีวิต แต่ ... เขาก็รอดมาได้ราวกับปาฏิหาริย์ เมื่อทุกคนในลานประหารต่างก็หลงใหลกลิ่นน้ำหอมสุดพิเศษของเขา จนพากันบ้าคลั่ง ร่วมรักกันเองจนไม่สนใจเขา ... แม้จะรอดตายแต่เกรอนุยก็ตกอยู่ในความเศร้า

 

 

“เขามีอำนาจอยู่ในมือนี้แล้ว น้ำหอมเพียงหนึ่งหยด เขาสามารถทำให้พระราชายกประเทศให้เขาได้ ให้พระสันตะประปาสร้างให้เขาเป็นพระเป็นเจ้าได้ แต่เขากลับรู้สึกเศร้าใจเหลือเกิน เขาไม่สามารถเป็นที่รักของใครได้ และไม่สามารถรักใครได้เช่นกัน”

 

การเป็นคนที่ไม่มีใครรักอาจจะฟังดูเป็นเรื่องเศร้า แต่การที่เรารักใครไม่เป็นเลย น่าเศร้ายิ่งกว่า ... อย่างที่ อัลแบรต์ กามูส์ นักเขียนชาวฝรั่งเศส พูดถึงองค์ประกอบของความสุขแห่งชีวิตที่แท้ อันประกอบไปด้วย “จงอยู่อาศัยในที่ที่ดี จงทำงานอย่างสร้างสรรค์ และจงรักใครสักคน”

 

 

ยังมีบทสรุปที่ลงเอยอย่างหดหู่อีกอย่าง แต่เราขอให้คุณไปพิสูจน์เองดีกว่า ...

น่าสนใจมากมาย แต่ทว่าทำไม ฌอง บัพติซ เดอ เกรอนุย ถึงเลือกที่จะเป็นฆาตรกร และเป็นฆาตรกรได้อย่างไร้ซึ่งจิตสำนึก อาจจะเป็นได้ไหมที่ว่าเขาเป็นตัวแทนของ หรือมีตัวตนที่แท้จริงที่ไม่ใช่มนุษย์

เรื่องเปิดฉากตรงจตุรัสๆหนึ่งในปารีส แล้วก็ก็ปิดฉากลงที่จตุรัสเดิมนั้นเป็นเพราะอะไรหนอ น่าขบคิดจริงๆ

บ้านคุณแลดูอบอุ่นและน่าอ่านมาก

ยิ้ม ยิ้ม

กะทิ
003596
3 ธ.ค. 2551 เวลา 15:42 น.
ทำให้อยากดูอีกละ
002415
3 ธ.ค. 2551 เวลา 16:00 น.
ชอบเรื่องนี้เหมือนกัน
น้ำหอมอารั้ยยย ทำคนมี sex กันได้ทั้งเมือง สยิวกิ้ว
003645
3 ธ.ค. 2551 เวลา 16:36 น.
ชอบหนังเรื่องนี้เหมือนกันค่ะ แต่ไม่ได้ดูแบบเต็มๆซักที

เลยเปลี่ยนเป็นอ่านหนังสือเล่มนี้แทน

ก็ได้อรรถรส ไปอีกแบบ

000935
3 ธ.ค. 2551 เวลา 17:00 น.
ดูแล้ว ดูแล้วววว

ชอบๆ เรื่องงนี้

สยองดีมากๆ ตอนรีดไขมันออกมา


001819
3 ธ.ค. 2551 เวลา 17:22 น.
perfume ชิมิ

ชอบๆ ดูไปแว้ว
002436
3 ธ.ค. 2551 เวลา 21:50 น.
ทำให้อยากดูอีกเรื่อง
002135
5 ธ.ค. 2551 เวลา 21:14 น.
ไม่ชอบหนังฝรั่งเศส
003125
6 ธ.ค. 2551 เวลา 01:47 น.
we are in diaryis.com family | developed by 7republic