เนือย เนือย

 

 

จริงๆ แล้วในสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ได้ดูหนังไปแล้วถึง 8 เรื่อง คันไม้คันมืออยากจะเขียนไดอารี่ถึงหนังเหล่านั้น แต่พอลงมือจริงกลับเขียนไม่ออก เขียนได้ย่อหน้าเดียวก็ลบทิ้ง แล้วก็ไม่นึกอยากเขียนอีก ...

 

 

แต่ชีวิตตอนนี้อยู่ในช่วงวิกฤต เลยอยากจะระบายให้ใครสักคนฟัง ก็เลยหนีไม่พ้นไดอารี่เจ้าเดิม

 

 

เรื่องงาน เรากลับเข้ามาสู่โหมด เนือย เนือย และเบื่อ เบื่อ อีกครั้ง อาจจะเป็นเพราะปัญหามากมายที่ผ่านเข้ามา แถมยังเป็นปัญหาเดิมๆ อย่างการปิดต้นฉบับไม่ทัน ฝ่ายอาร์ตเลย์งานไม่ทันตามกำหนด และการถูกบี้ ถูกกดดัน

 

 

จากเดิมที่เก็บเอาความเครียดกลับไปบ้าน เต้นแร้งเต้นกากับปัญหาร้อยพัน และทำงานจนดึกดื่นแม้จะอยู่ที่บ้านแล้วก็ตาม บ่อยครั้งเข้า เราก็กลายเป็นคนไม่เดือดร้อนอะไรอีกต่อไปแล้ว ทำเต็มที่ในเวลางาน และเมื่อถึงบ้านก็คือช่วงเวลาพักผ่อน และไม่เดือดร้อนกับปัญหาต่างๆ นานา ที่อาจจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตายของใครบางคน

 

 

ใครหลายคนมองว่าเราเฉื่อย เนือย ดูเหมือนไม่เต็มที่กับการทำงานเหมือนเมื่อก่อน แต่ตัวเราเองคิดว่า มันถึงจุดอิ่มแล้วมากกว่า และที่ผ่านมาเราให้กับงานมากเกินไป เป็นธรรมดากับคนที่เคยได้รับอะไรมากๆ ๆ ๆ พอวันนึงมันลดลงก็รู้สึกว่าเราไม่เต็มที่ ทั้งที่เราเต็มที่แต่ไม่เท่าเดิมเท่านั้นเอง

 

 

ชีวิตของเราไม่ได้อยู่แต่กับงาน เรามีชีวิตส่วนอื่นๆ อีกมากมาย เรามีเพื่อน มีครอบครัว มีคนรัก มีชีวิตส่วนตัวที่อยากจะแบ่งเวลาไปให้ ...

 

 

บ่นๆ ไปอย่างนี้ไม่ได้คิดจะลาออกในเร็ววันนี้หรอก เพราะยังแฮปปี้กับการได้เขียนงานอยู่ แต่บางทีอาจจะกลับมาอยู่นอกระบบอีกครั้ง ... ก็ได้แต่คิด ยังไม่ได้ตัดสินใจอะไร

 

 

จริงๆ การเขียนไดอารี่เรื่องนี้ ว่าไปก็เสี่ยง เพราะอาจจะมีใครสักคนมาอ่านเจอ แต่ช่างเหอะ มันเป็นไดอารี่เรานี่หว่า

 

 

ปล. ภายในวันสองวันจะมาอัพเดทเรื่องความรัก ...

 

อีก2วันชั้นจะมาอ่านนะ
อิอิ
002415
8 ธ.ค. 2551 เวลา 11:20 น.
เหนื่อยก็พักนะแกนะ
002415
8 ธ.ค. 2551 เวลา 11:20 น.
อ๊ะ อารมณ์เดียวกัน
^^
003540
8 ธ.ค. 2551 เวลา 12:50 น.
อารมณ์เดียวกัน
เฮ้อ...
003125
8 ธ.ค. 2551 เวลา 14:20 น.
"ชีวิตของเราไม่ได้อยู่แต่กับงาน เรามีชีวิตส่วนอื่นๆ อีกมากมาย เรามีเพื่อน มีครอบครัว มีคนรัก มีชีวิตส่วนตัวที่อยากจะแบ่งเวลาไปให้ ... "

อันนี้เห็นด้วยอย่างยิ่งจ้า
กลับบ้านก็ปิดสวิชไปเลย เป็นเวลาพักผ่อนของเรา ตามกฎหมายแรงงานเงินเดือนครอบคลุมแค่ 8-10 ชั่วโมงต่อวัน และ 52 ชั่วโมงต่อสัปดาห์

อย่าแบกความเครียดกลับบ้านเพราะเขาไม่ได้จ่ายตังค์จ้ะ อิอิ

พี่รอฟังอัพเดทเรื่องความรักนะจ๊ะ


001565
8 ธ.ค. 2551 เวลา 15:16 น.
อยากอ่านหนัง
002135
8 ธ.ค. 2551 เวลา 20:17 น.
i love you na maruta!!!

อ่านไดวันนี้แล้วรู้สึกดีนะ
คือดูเหมือนมึ.งวางเฉยได้
แต่ไม่ได้วางแบบชินชา
แต่ว่าวางไว้แบบเข้าใจ

แล้วเป็นยังไงบ้างอ่ะ
000080
8 ธ.ค. 2551 เวลา 21:42 น.
ในที่สุดน้องหนุ่มก็มองเห็นความจริง
ยินดีด้วยมากๆ
ใบไม้
9 ธ.ค. 2551 เวลา 11:13 น.
สู้ๆที่รัก

คิดถึงเธอและพี่ๆน้องๆทุกคน

เมื่อไหร่จะว่างๆมารียูเนี่ยนกันเนี่ยยย


แอร๊ยๆๆๆๆ
000137
9 ธ.ค. 2551 เวลา 11:35 น.
ชั้นก็เป็นเหมือนเธอ ... แบบนี้เลย

เคยทุ่มเทกับงานมากมาย ... จนร่างกายไม่ไหว

จนเนือยๆ ไม่อยากสู้ ไม่อยากดิ้นรนอะไร

ตอนนี้ ทำงาน แบบไม่ถึกคูโบต้า ไม่บ้าพลังเหมือนก่อน ... มีความสุข กับชีวิตไปวันๆ
000137
9 ธ.ค. 2551 เวลา 11:37 น.
รออ่านเรื่องกิ๊ก
ว๊ายยยยยยยยยยย!

๕๕๕ :P
000200
*น้องบัวชมพู
9 ธ.ค. 2551 เวลา 23:52 น.
อ่านตั้งแต่วันที่อัพแล้วค่ะ
แต่ไม่ได้ทิ้งข้อความ
ตอนนี้อยากได้งานใหม่มากมายค่ะ

สู้ๆนะคะ
001974
10 ธ.ค. 2551 เวลา 13:39 น.
we are in diaryis.com family | developed by 7republic